Ελληνικά απο μακρυά...

Δεν ειχα σκεφτεί ποτέ οτι τα Ελληνικά θα ηταν ο κύριος λόγος που Έλληνες της διασποράς θα έβρισκαν εργασία και μάλιστα καλή για τα δεδομένα της χώρας τους....Η αλήθεια είναι οτι το επίπεδο τους δεν είναι τόσο καλό...απλά συμπαθητικό θα έλεγε κανείς, άλλος πιο αυστηρός θα ελεγε ότι είναι χαμηλό.Θελει προσπάθεια να συνεργαστείς μαζί τους δεν λέω κ ειδικά οταν ειναι θέμα δουλειάς κ βιάζεσαι η υπομονή σου εξαντλείται εύκολα.Δε με νοίαζει όμως γιατι σε κάτι τετοια πρέπει όχι μονο να μην εξαντλείται αλλα να πηγάζει από μέσα μας όλο και μεγαλύτερη υπομονή.Γιατί αυτα τα ελληνικά τα κουτσά ειναι και τα πολύτιμα...μια γιαγιά τα μετέφερε στο εγγόνι της τοτε που η μόνη της παρηγορια μακρυά απο το τόπο της ήταν αυτό ακριβώς να μεταδώσει τη γλώσσα της στην επόμενη γενιά κ αυτη με τη σειρά της στην επόμενη κοκ.Ωραία όταν η παρηγοριά σου, μετατρέπεται σε γνώση...Ετσι λοιπόν εγώ δεν δείχνω μόνο κατανόηση...θεωρώ οτι είναι καθήκον μου αυτον που δε καταλαβαίνει οσα εγώ κ βρίσκεται στην άλλη ακρη του κόσμου να τον βοηθήσω να του μεταδώσω και εγώ όσα αυτη η γιαγιά δεν κατάφερε να κάνει ή οσα δεν ήξερε επίσης.Δεν είναι πια τοσο κουραστικό να του μαθαίνω φράσεις κ λέξεις που δεν έχει ακούσει ποτέ, ισα ίσα θα το έλεγα και ενδιαφέρον ή και μιά προκληση να βοηθήσω και γώ με τον τρόπο μου αυτή η γλώσσα που τόσο αγαπώ να εξαπλωθεί.Έγινα λοιπόν δεκτική στα ορθογραφικά συντακτικά κ οτι άλλα λάθη μπορείς να φανταστείς γιατι πιστεύω οτι αξίζει το κόπο, να βοηθήσω τους πρέσβεις της Ελλάδας να αυξάνονται και να πληθαίνουν.

Δύο εβδομάδες εχουν περάσει και λίγη από τη στάχτη είναι ακόμα πανω στο γραφείο μου, έξω στη βεράντα μου παντού μέσα μου, σαν ένα κομμάτι του ευατού μου να αρπαξε φωτιά, να έσβησε και τώρα να χει μείνει η μαυρίλα και η μυρωδιά του καμμένου παντού.Μα αντίθετα απο αυτούς που θέλουν να τη βγάλουν απο πάνω τους εγώ θέλω λιγο να τη κρατήσω..όχι για να με καταρακώνε αλλά για να μου θυμίζει απλώς πως κάποιοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους άλλοι τις περιουσίες τους και μερικοί τα πάντα. Δε λέω ο καθένας έχασε κάτι από τον τόπο του, από την ιστορία του από την ελπίδα για το αύριο...μα πολύ φοβάμαι οτι οποιοι ήταν να αλλάξουν... άλλαξαν όποιοι ήταν να βοήθησουν... βοήθησαν και όποιοι ήταν να ξεχάσουν... ξέχασαν. Μα πως γίνεται λίγες μέρες μετά να σπαταλούνται χρήματα και τόσα άλλα για τις βρωμοεκλογές ....νόμιζα πως τα περίπτερα που έστησαν ήταν για να έχουν ένα κουμπαρά για τους πυροπαθείς, μία αίτηση εθελοντισμού για το πως μπορούμε να βοηθήσουμε κάτι τελος πάντων που θα μπορούσαμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε.Μα δεν είναι μόνο οι ψηφοφόροι που το καλλιεργόυν αυτό το απεχθές κλίμα ειναι και τα μμε που τους δίνουν αξία και τους παίρνουν συνέντευξη σπαταλώντας πολύτιμο τηλεοπτικο χρόνο....είμαστε και εμείς που ακόμα κοιτάμε το προσωπικό μας συμφέρον και η ψήφος μας θα εξαρτηθεί για άλλη μια φορά απο αυτό.Δεν κατάλαβα τι ήταν οι φωτιές ενα καλό θεμα που το διαδεχεται το θεμα εκλογές και πρέπει να συνεχίσουν να μεταδίδουν ...και να μεταδίδουν τι ? Τα debate και τον αγώνα που δίνουν όλοι αυτοί που μας έκαψαν ? Δεν κατάλαβα γιατί η οργή του καθένα σταμάτησε πριν καλά καλά μετατραπεί σε πράξη, ένα ποσό σε ένα τραπεζικό λογαριασμό για να πάψουν οι Ερινύες να μας κυνηγούν.. αυτή ήταν όλη μας η βοήθεια? αυτή ήταν η ουσιαστική αλλάγη στο σύστημα που όλοι μας συντηρούμε και όλοι κατηγορούμε.? Δεν έχω τι άλλο να πω μόνο ότι χάνω την ελπίδα μου όταν σκέφτομαι ότι τα
επιζήσαντα δέντρα θα μετατραπούν σε φυλλάδια για την προεκλογική εκστρατεία του καθένα που μόνο για αυτό τον τόπο δεν αγωνίζεται.

Tαξιδιάρικα τσέλλο!

Χαίρομαι πάρα πολύ όταν στο σταθμό Σύνταγμα πετυχαίνω το συρμό για το αεροδρόμιο ακόμα και αν δεν φτάνω μέχρι εκεί! Βλέπεις σε αυτό το συρμό συναντάς και ταξιδιώτες εκτός απο τους θαμώνες της καθημερινότητας.Προχθές λοιπόν ανάμεσα στους ταξιδιώτες βρισκόταν στο χώρο των αποσκευών ακουμπισμένο ένα τσέλλο ...σε μια μπλε θήκη. Για λίγο περιεργάστηκα το χώρο για να δω τον συνοδό του...δεν κατάλαβα όμως ποιος από όλους μπορεί να είναι.. Ξέρεις το τσέλλο για τις αεροπορικές εταιρειές βγάζει εισιτήριο...κανονικο παρακαλώ. Φαντάζομαι λοιπόν ένα τσέλλο με θέση παράθυρο να φοράει τη ζώνη του και να ατενίζει τα σύννεφα, νομίζω ότι θα έχει καλύτερη ακουστική, γιατί όχι γεμάτη εμπειρίες...και ταξίδια

Μια δυνατή προσευχή...

Ύπαρχουν μερικοί άνθρωποι που τους θυμάμαι απο τότε που θυμάμαι τον ευατό μου..και δεν εννοώ τους κοντινούς συγγενείς και φίλους, αλλά αυτούς τους λίγο πιο έξω, που τους συναντάς μία -δύο φορές το χρόνο...και ένα τους χαμόγελο μία τους λέξη σε συνοδεύουν.
Μεγαλώνοντας μαζεύεις τα κομμάτια από όλες τις στιγμές που μπορεί να θυμάσαι και άλλες τόσες που θυμούνται οι άλλοι και τις κάνεις εικόνες με χρώματα ζωντανά μνήμες απίστευτες και γέλια παιδικά. Φτάνει όμως η στιγμή που αυτός ο ένας που σου έχει προσφέρει τοσα πολλά και βέβαια ποτέ δεν έχεις βρει ή δεν έχεις αρπάξει την ευκαιρία να του τα πεις είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μίας εντατικής....Τότε λοιπόν τα μαζεύεις όλα αυτά και τα κάνεις προσευχή με χρώματα και γέλια και έτσι αυτή η προσευχή ζωντανεύει και δυναμώνει και ακόμα και αν δεν υπάρχουν ελπίδες αυτή η προσευχή τις κλέβει ...και ό,τι γίνει.

Eίμαι και εγώ ενας blogger..

Eίμαι πολύ ενθουσιασμένη που έχω το δικό μου blog, σαν το παιδάκι που επιτέλους του πήραν το παιχνίδι που τόσο καιρό ονειρευόταν.Νομίζω πως πήρα καινούργιο τετράδιο και όλο σβήνω και γράφω ....Δεν ξέρω πόσο συχνά θα μπορώ να το κάνω ή αν αυτά που θα γράφω θα είναι κάτι το ιδιαίτερο μα δεν με νοιάζει, μου αρκεί που υπάρχει κάτι που μου δίνει το κίνητρο να ξαναρχίσω αυτό που τόσο πολύ μου αρέσει, τη δυνατότητα να καταγράφω τις σκέψεις μου, τις ανησυχίες μου και ό,τι άλλο θέλω να μοιράζομαι.