Ύπαρχουν μερικοί άνθρωποι που τους θυμάμαι απο τότε που θυμάμαι τον ευατό μου..και δεν εννοώ τους κοντινούς συγγενείς και φίλους, αλλά αυτούς τους λίγο πιο έξω, που τους συναντάς μία -δύο φορές το χρόνο...και ένα τους χαμόγελο μία τους λέξη σε συνοδεύουν.
Μεγαλώνοντας μαζεύεις τα κομμάτια από όλες τις στιγμές που μπορεί να θυμάσαι και άλλες τόσες που θυμούνται οι άλλοι και τις κάνεις εικόνες με χρώματα ζωντανά μνήμες απίστευτες και γέλια παιδικά. Φτάνει όμως η στιγμή που αυτός ο ένας που σου έχει προσφέρει τοσα πολλά και βέβαια ποτέ δεν έχεις βρει ή δεν έχεις αρπάξει την ευκαιρία να του τα πεις είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μίας εντατικής....Τότε λοιπόν τα μαζεύεις όλα αυτά και τα κάνεις προσευχή με χρώματα και γέλια και έτσι αυτή η προσευχή ζωντανεύει και δυναμώνει και ακόμα και αν δεν υπάρχουν ελπίδες αυτή η προσευχή τις κλέβει ...και ό,τι γίνει.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment