Tαξιδιάρικα τσέλλο!

Χαίρομαι πάρα πολύ όταν στο σταθμό Σύνταγμα πετυχαίνω το συρμό για το αεροδρόμιο ακόμα και αν δεν φτάνω μέχρι εκεί! Βλέπεις σε αυτό το συρμό συναντάς και ταξιδιώτες εκτός απο τους θαμώνες της καθημερινότητας.Προχθές λοιπόν ανάμεσα στους ταξιδιώτες βρισκόταν στο χώρο των αποσκευών ακουμπισμένο ένα τσέλλο ...σε μια μπλε θήκη. Για λίγο περιεργάστηκα το χώρο για να δω τον συνοδό του...δεν κατάλαβα όμως ποιος από όλους μπορεί να είναι.. Ξέρεις το τσέλλο για τις αεροπορικές εταιρειές βγάζει εισιτήριο...κανονικο παρακαλώ. Φαντάζομαι λοιπόν ένα τσέλλο με θέση παράθυρο να φοράει τη ζώνη του και να ατενίζει τα σύννεφα, νομίζω ότι θα έχει καλύτερη ακουστική, γιατί όχι γεμάτη εμπειρίες...και ταξίδια

Μια δυνατή προσευχή...

Ύπαρχουν μερικοί άνθρωποι που τους θυμάμαι απο τότε που θυμάμαι τον ευατό μου..και δεν εννοώ τους κοντινούς συγγενείς και φίλους, αλλά αυτούς τους λίγο πιο έξω, που τους συναντάς μία -δύο φορές το χρόνο...και ένα τους χαμόγελο μία τους λέξη σε συνοδεύουν.
Μεγαλώνοντας μαζεύεις τα κομμάτια από όλες τις στιγμές που μπορεί να θυμάσαι και άλλες τόσες που θυμούνται οι άλλοι και τις κάνεις εικόνες με χρώματα ζωντανά μνήμες απίστευτες και γέλια παιδικά. Φτάνει όμως η στιγμή που αυτός ο ένας που σου έχει προσφέρει τοσα πολλά και βέβαια ποτέ δεν έχεις βρει ή δεν έχεις αρπάξει την ευκαιρία να του τα πεις είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι μίας εντατικής....Τότε λοιπόν τα μαζεύεις όλα αυτά και τα κάνεις προσευχή με χρώματα και γέλια και έτσι αυτή η προσευχή ζωντανεύει και δυναμώνει και ακόμα και αν δεν υπάρχουν ελπίδες αυτή η προσευχή τις κλέβει ...και ό,τι γίνει.